شایع‌ترین دلیل، رسوب پلاک در خط لثه است؛ همان مرحلهٔ آغازین بیماری لثه که ژنژیویت نام دارد. دلیل‌های دیگر شامل عفونت موضعی مانند آبسه، نوسان‌های هورمونی، کمبود ویتامین یا بیماری‌های زمینه‌ای است. تعیین علت دقیق به معاینهٔ بالینی نیاز دارد و درمانِ پس از آن کاملاً به یافتهٔ همان معاینه بستگی دارد.

می‌تواند باشد. ورم خفیفِ ناشی از تحریک گذرا ممکن است با بهبود بهداشت فروکش کند، اما ورم پایدار یا تکرارشونده اغلب به وضعیت زمینه‌ای مانند پریودنتیت یا آبسهٔ در حال شکل‌گیری اشاره دارد که بدون درمان پیش می‌رود. ورم همراه با درد، چرک، تب یا لقی دندان باید بی‌درنگ بررسی شود.

ورمی که به تحریک کوتاه‌مدت مانند گیر کردن غذا مربوط است، معمولاً با برداشتن علت و بهبود بهداشت آرام می‌گیرد. اما ورمی که بیش از یک هفته می‌ماند، در همان محل برمی‌گردد یا با نشانه‌های دیگر همراه است، بعید است خودبه‌خود از بین برود و ارزیابی تخصصی لازم دارد.

ورم موضعی پیرامون یک دندان بیشتر به مشکلی محلی اشاره دارد: گیر کردن غذا، آبسهٔ لثه، ترک دندان یا ریشه، یا پاکت عمیق پریودنتال دور همان دندان. این حالت به‌ندرت نشانهٔ مشکلی عمومی است، هرچند ورم موضعی نیز در صورت بررسی‌نشدن می‌تواند به عفونتی جدی تبدیل شود.

ورم پشت دهان، به‌ویژه دور آخرین دندان آسیا، اغلب به دندان عقل مربوط است؛ دندانی که یا در حال رویش است یا زیر لبه‌ای از لثه پنهان مانده و غذا و باکتری را به دام می‌اندازد. این وضعیت که پریکرونیت نام دارد، می‌تواند ورم، درد و محدودیت باز شدن دهان ایجاد کند. معاینه مشخص می‌کند دندان به پایش، مدیریت فعال یا کشیدن نیاز دارد.

درجه‌ای از ورم و التهاب لثه پس از اقدام دندانپزشکی، به‌ویژه کشیدن دندان، جرم‌گیری عمقی یا کار جراحی، بخشی طبیعی از روند بهبود است. این ورم معمولاً طی نخستین ۴۸ ساعت به اوج می‌رسد و سپس به‌تدریج فروکش می‌کند. اما ورمی که پس از ۷۲ ساعت رو به افزایش است یا با تب، چرک یا درد رو به وخامت همراه می‌شود، باید بدون تأخیر به دندانپزشک درمانگر گزارش شود.